Misschien is het verliezen van je nieuwsgierigheid wel iets wat hoort bij het volwassen worden.
Is dat “opgroeien” of “settelen”? In mijn ogen is het gewoon acceptatie van de voorspelbaarheid die het volwassen leven je heeft gegeven. Dezelfde werkdagen, dag in, dag uit. Dezelfde vakanties met het gezin en de kinderen. Dezelfde gesprekken aan dezelfde tafels met mensen die al jaren exact hetzelfde denken. Elke dag dezelfde versie van jezelf.
Maar kiezen mensen daar bewust voor? Volgens mij nauwelijks.
Gedurende je jeugd ben je heel flexibel; je verandert iedere paar maanden van interesse, waardoor je er helemaal in kan verdwijnen. Als kind had ik een enorme obsessie met onderwerpen als het heelal, het oude Egypte, en vervolgens kon ik weer geen genoeg krijgen van het maken van websites. Je bent heel fluïde.
Als volwassene is dat bij de meeste mensen eigenlijk andersom.
Op een gegeven moment bouwen mensen een vaste versie van zichzelf. Daarna brengen ze jaren door met die versie. Alsof persoonlijkheid iets is dat je onderhoudt in plaats van iets dat zich blijft ontwikkelen.
Misschien komt dat doordat volwassenheid efficiëntie beloont.
Op een gegeven moment krijg je werk, verplichtingen, relaties, geld, routines. Je leven wordt voller, terwijl steeds minder dingen je nog echt veranderen. Een boek lezen dat je wereldbeeld schuurt, voelt vermoeiender dan nog een podcast die bevestigt wat je al dacht.
Misschien is dat wel de manier waarop mensen ‘vastgroeien’.
Een makkelijke prooi voor algoritmes
Misschien maakt internet dat proces alleen maar makkelijker.
Algoritmes van platforms zoals Instagram en TikTok bouwen langzaam een comfortabele versie van de wereld om je heen. Je krijgt precies de humor, politiek, muziek en meningen voorgeschoteld die passen bij wie je gisteren al was.
Er is steeds minder toeval. Minder frictie. Minder verrassing.
Ik herken het ook bij mezelf. Hoe makkelijk het is om terug te vallen op dezelfde routines en ideeën.
Alsof volwassenheid je langzaam richting comfort duwt, terwijl nieuwsgierigheid juist vraagt om een beetje chaos.
Ik zie ook vaak dat het juist de volwassenen zijn die niet tegen verandering kunnen.
Kinderen veranderen voortdurend van identiteit. De ene maand willen ze archeoloog worden, daarna astronaut, daarna drummer. Volwassenen noemen dat instabiel of kinderlijk, maar misschien is het juist een teken van openheid.
Veel volwassenen lijken juist bang geworden om nog te veranderen.
Alsof ze op een bepaald moment hebben besloten wie ze zijn en daar vervolgens koste wat kost consistent in moeten blijven. “Zo ben ik nu eenmaal.” Alsof persoonlijkheid een monument wordt in plaats van iets levends.
Misschien verklaart dat ook waarom sommige mensen levendiger aanvoelen dan anderen. Niet omdat ze jonger zijn, maar omdat ze nog steeds ergens door verrast kunnen worden. Omdat ze zichzelf toestaan om opnieuw beginner te zijn.
Misschien is volwassen worden niet het verliezen van nieuwsgierigheid.
Misschien is het de constante verleiding om haar op te geven.